papatyacan..

Türlü kır çiçekleri arasında
Yerin çok özel bunu bilesin
Bazen bir gelinciğe dost
Kimi zamanda nergizdir sırdaşın

Bazen bir duvar dibinde açarsın
Bazen dimdik durursun
Bazen sebepsiz eğilir başın
Bazen de aşık başına taç olursun
Senin yanında çekinmeden
Ne aşk itirafları olur da
Kimseciklere söylemezsin

Varlığın hastaya şifa
Sevgiliye umuttur
Seni veren de huzurludur
Seni alan da
Kısacası huzursun
Çocuksu neşesin
En umutsuz anda
Açılan falda
Seviyor diye bağırtansın
Sevmiyor çıkarsa falda
Atılıp yeniden bakılansın

Sen saflığın sembolü
Gelinlere yakışan
Sevgiyle yarışan
Öğrenciden öğretmenine akan sevgi
Barışın elçisisin
Seninle dilenir en baba özürler bile
Sen affettirensin
Sen var ya sen papatyacan
Sen cansın
Candansın

Tarih: 19:06, 2/6/2009 Kategori: siir

Yorum (2) |

Yorum yaz | Bağlantı

resimlerle şiirlerle geri döndüm

hayat bazen öyle sancılı ki
bazen öyle acımasız ki
insan yüreği öylesine dolu ki
söylemek isteyipte söyleyemedikleriyle
yaşamak isteyip de yaşayamadıklarıyla
büyük bir umut beslersin yüreğinde
büyük sevgileri verirsin bazen
ufacık bir karşılık beklemeden
yalnızca sevildiğini hissetmek
geçer yüreğinden,çok şeymi bu?
beklersin duymak ister yüreğin
ancak duyamazsın çogu kez
işte o zamanlar hayallerinin kırıldığı
kendini en kötü hissettiğin zanlardır
sanki dünya yıkılmıştır
altında kalan sen oluşsundur gibi
hissedersin,gözyaşlarından damla damla
akıtırsın yüreğindeki son kırıntılarını
yalnız hissedersin kendini
tutunacak bir dal ararsın,anlatmak için
sevgini ve de kendini,bulamazssın çogu kez
yalnızlıklarına kahredersin
sevgisizliklerinde birbaşına kalırsın
gözlerinde yaş,kalbinde umutsuz bekleyiş
bilmem ki nereye kadar bu gidiş
değişecek mi kader,hayat gülecek mi
bir gün bana diye geçer içinden
ah! ne zor iş sevmek,sevilmek
Sevipte sevilmediğini hissetmek
bu yolun sonu nerede bilmeden beklemek
bekleyipte hep bu yolun yolcusu olmak
ne zor iş Tanrım sevipte sevilmemek.

Tarih: 16:36, 28/5/2009 Kategori: siir

Yorum (2) |

Yorum yaz | Bağlantı

papatya falı..

gözlerini kapa ve bir dilek tut... ama seni sevdğimi hiç aklından
çıkarma... ve aç gözlerini şimdi usul usul yavaşça...
farz et önünde bir demet papatya ve başla yapraklarını kopartmaya..
seviyor sevmiyor...

Tarih: 16:23, 28/5/2009 Kategori: siir

Yorum (3) |

Yorum yaz | Bağlantı

Yalnız papatya..

YERYÜZÜNDE SİZİN KADAR YALNIZIM..

Sayfalar arasında gezerken başıboş sıkıntıyla, yalnız bir papatya resmine rastladım..
Papatyalar cesur çiçeklerdi bilirdim..
Onlar umudu simgelerdi hani, baharın simgesi..
Mütevazi papatyalar..
Ama yinede kıyamadım, orada öyle yalnız başına kalmasına. Benim sayfamda çok çiçek vardı nasılsa sıkılmazdı, onu buraya getirdim..
Çünkü aklıma takılmıştı..Papatyalar karanlıktan korkar mıydı?
Korkarmıydı yalnızlıktan..
Bilmiyorum doğru yapıp yapmadığımı..
Belki gerçektan kafasını dinlemeye ihtiyacı vardı..
Hani bazan olurya, insan yalnız kalmak, başını dinlemek ve olayları değerlendirmek ister ya..
Papatyanın durumu öyle miydi acaba? Sanmıyorum..
Papatya öyle sağlam ve dengeli görünüyor ki…
İhtiyacı yok gibi buna..
Veya şöyle diyelim belki de benim ihtiyacım var dı, papatyayı sayfamda görmeye..
Malum kış kapıda..
Papatya daha kolay dayanmamı sağlar, karakışa..
Şimdiden özledim..
İnce boynuyla kırlarda bahar rüzgarıyla salınan zarif papatyayı.
Bir ilkbahara daha çıkmayı hayırlısıyla ve papatyayı görmek dileğiyle..
İlkbaharda..

Tarih: 16:21, 28/5/2009 Kategori: siir

Yorum (1) |

Yorum yaz | Bağlantı

Meğer ne çokmuşsun bende...

Meğer ne çokmuşsun bende
içimdeki onca kalabalığa rağmen yalnızım...

Meğer ne çokmuşsun bende. Sen gittiğini sandın değil mi? Ben de öyle sanmıştım...

Ama hayır... Her şeyinle kalmışsın giden sadece bedenin olmuş. Ruhun bende kalmış gözlerin bende... Hasretin bende kalmış özlemin bende... Sen bende kalmışsın ben yalnızlığın içinde...

Gözlerinin karasında şimdi gecelerim... Susuşlarının sessizliğinde hayallerim... Sessiz çığlıklar biriktiriyor yüreğim... Yağmura inat akıyor gözyaşlarım...
Engel olamıyorum engel olmak istemiyorum.
Yüreğimdeki bulutların resmidir onlar. Onlar katıksız bir sevdanın isimsiz şahitleridir. Dokunamam ki onlara...
Onlar bana senden tek hatıra.

Yağmur yağıyor bugün yine. Yüreğimin en kuytu köşelerine vuruyor damlaları... Sen de böyle bir günde gitmiştin... Yine yağmur yağıyordu yağmura karışıyordu gözyaşlarım. Sen anlamıyordun sevgili... Yüreğimden akanları yağmur sanıyordun. Bir sevda daha yağmura karışıyordu ve damla damla eriyordu aşk...

Gözlerimizin önünde bir bitiş sahneleniyordu ve son perdeyi oynuyorduk ikimiz. Peki ama neden bu kadar zordu "Hoşçakal" demek?
Zordu ; çünkü senden sonra "Hoşça" kalmak mümkün müydü sevgili mümkün müydü?..
Sen yüreğimde yüreğim avuçlarımda şimdi. Yaşanmamış zamanlar can çekişen umutlar kaldı bu sevdadan geriye...
Şimdi gitmelerin ve bitmelerin mevsimi... Yüreğimi alıp gidiyorum ben de. Yalnızlığımı da yoldaş yapıyorum kendime...
Nereye mi?
Yağmurların hiç durmadan yağdığı en uzak sahillere...
Belki oralarda bu sevdanın şahitleri yağmura anlatırlar sevdamı benim sana anlatamadıklarımı...